Dit verhaal is er eentje die ik al maanden wilde schrijven. Want het is allemaal leuk en aardig om spiritueel te ontwaken en met bewustzijnsverandering bezig te zijn. Maar hoe zit het dan met je partner? Kortom: wat als je vrouw ‘zweverig’ wordt? Als je partner anders tegen zaken aan gaat kijken, kan dat een niet te overbruggen wig vormen in je relatie. Een zweverige vrouw en een nuchtere man. Maar dat hoeft niet. De gouden truc? Die is er.

‘Oh jee, mijn vrouw wordt spiritueel’

Ergens heb ik het te doen met de nuchtere, rationele man wiens vrouw in ene zaken heel anders gaat zien. Vaak zit je op bepaalde vlakken redelijk op één lijn en dan verandert dat. Soms stapje voor stapje. Of van de één op de andere dag, boem bats. Zoals bij mij. Ik weet van veel mensen dat ze hun ‘spirituele’ kant niet eens durven te delen met hun partner. Uit angst voor afwijzing of onbegrip. Je moet dat natuurlijk lekker zelf weten hoe je het doet. Ik heb mijn man meegenomen in waar ik doorheen ging. En het scheelt dat schrijven mijn uitlaatklep is, dus ik heb opgeschreven wat ik ben gaan voelen en hoe ik het zag. Dus dan kon hij ‘t lezen. Zijn eerste reactie was niet meteen: ‘Nou, tof zeg. Dat geloof ik ook allemaal 100%’. Het was meer iets in de trant van ‘nou-dat-weet-ik-allemaal-nie-hoor’.

Als zweverige vrouw naakt in het bos wonen

De eerste reactie was een beetje een schrikreactie. Ik vroeg even door en de crux zat ‘m erin dat hij dacht dat ik naakt in het bos ging wonen met andere heksen, mét okselhaar en zonder bezittingen. Nou, ik kan je één ding vertellen: dat ben ik geenszins van plan. Het is zó grappig wat voor beeld mensen hebben bij spiritualiteit. Hoe langer ik er mee bezig ben, hoe minder zweverig ik word. Mijn gekochte stenen liggen voor de sier in huis. De inzichtkaartjes in het laatje. Eigenlijk doe ik er allemaal niks mee. Het gaat namelijk juist om het volledig aanwezig zijn in je lichaam en door je uitdagingen heengaan. Daar helpt zweven je niet bij. Want dan zweef je om de hete brij heen. Maar goed, erg zweverig vind ik mezelf überhaupt niet. Als ik van die verfijnde tierelantijntjes, rituelen en ceremonies zie, voel ik me meer een olifant in een porseleinen kast. Ik zie dingen gewoon vanuit een breder perspectief. Ik heb niet eens affiniteit met de termen spiritualiteit of zweverig. Waar ik mee bezig ben? Bewustzijnsverandering.

Respect voor elkaars visie

Eén ding is extreem belangrijk in een relatie. Eigenlijk in iedere relatie, maar zeker als er eentje fanatiek aan het pad van bewustzijnsverandering bezig is. En dat is: er is niemand in de relatie die gelijk heeft. Oei, scheelt dat even veel zinloze discussies. Mijn zienswijze is zo voor mij. Zijn zienswijze is zo voor hem. Je hebt daarin echt respect voor elkaar, geen gespeeld respect. En mogen die visies gewoon naast elkaar bestaan? Als het antwoord ‘nee’ is, wordt het lastig. Ik kon zelf dingen in het begin zéér stellig zeggen. Dat zorgde voor wat weerstand en irritatie. En logisch, want zeer stellig iets zeggen, is gewoon jouw waarheid door de strot duwen bij iemand anders. Toen hij dat had uitgesproken, heb ik daar rekening mee gehouden door toe te voegen aan mijn Universum-zielen-feitjes: ‘dat is zo voor mij’. Hierdoor geef je elkaar ruimte. Als jij denkt dat je het beter weet dan je partner, dan riekt dat naar spiritueel ego. Dat is écht niet zo. Daarbij: jullie zijn niet voor niks bij elkaar. Jij weet nu dat dit misschien zelfs al eeuwenlang is. En dat als je de uitdagingen tussen jullie beiden niet aangaat, dat je ze toch wel ooit voor de kiezen krijgt. You can run, but you can’t hide.

Begrip voor de zweverige vrouw

Ik ben zo extreem dankbaar voor het begrip wat ik van mijn man krijg. Want ik ga door ‘t een na het andere proces heen en dat heeft absoluut impact op mijn scherpheid en echte aanwezigheid in het gezin. Ik kuur dat niet af op mijn omgeving, maar soms is het niet meer leuk. En wat is hij dan lief! Niet alleen lief, ergens lijkt hij het zeker te begrijpen. Dat dit geen hobby is of middelbare-leeftijd-vrouwen-tijdverdrijf. Er is altijd begrip en respect. En dat is écht goud waard. Mijn hart maakt een sprongetje van dankbaarheid. Want er zijn ook zoveel mannen die echt geen ene millimeter meebewegen of hun vrouw zelfs totaal niet serieus nemen. Andersom mag ik dat ietsje meer hebben. Als hij fysiek iets heeft, hoop ik altijd dat ‘ie naar een groter plaatje kijkt. Bijvoorbeeld: last van je schouders = draag je te veel last op je schouders? Maar als dat niet zo is, dan is dat ook goed.

Je groeit niet synchroon

Wat goed is om te weten, is dat je niet synchroon hoeft te groeien in een relatie. Je hebt ieder je eigen pad. Naast elkaar. En je zit écht niet altijd op hetzelfde punt. Dat hoeft ook niet en kan niet eens. Verder zijn er nu veel mensen (zielen) die hier zijn om actief bezig te zijn met hun onderbewustzijn of om mee het verschil te maken. Maar er zijn er nog véél meer die dat echt in de verste verte niet gaan doen en dat is ook niet de bedoeling. Dus kan het pad van bewustzijnsverandering er voor zorgen dat je relatie stukloopt? Ja, natuurlijk kan dat. Je zult de eerste of laatste niet zijn. Maar het hoeft niet. Respect voor elkaar, begrip voor elkaars visie en je eigen spirituele ego inzien, zijn wel belangrijke ingrediënten voor succes. En misschien denkt de gemiddelde ‘zweverige’ vrouw dat het ideaal is om een spiri-wiri man te hebben, maar dat betwijfel ik. Je bent ook gewoon mens en het is fijn als je samen bent met een aards iemand, die je met beide beentjes op de grond houdt.

‘Als je voelt dat je dit moet doen? Dan moet je dat doen.’

‘Wat vindt Teun daarvan?’

Met verschillende vrienden en familieleden, hebben we het over mijn veranderde visie gehad. Alles loopt bij mij in elkaar over: werk, privé, en mijn zienswijze. Da’s fijn, want dan kan ik altijd gewoon mezelf zijn en heb ik nooit een dubbele agenda. Zie mezelf ook niet als zweverige vrouw. Ik was nogal enthousiast in het begin en vertelde er graag over. Ik wist toen nog niet dat de uitdagingen met je meegroeien en dat ’t gaandeweg nogal een pijnlijk, confronterend en niet-eindigend feestje werd. De eerste reactie was eigenlijk nooit erg veel verbazing richting mij of de inhoud, maar altijd als eerste de vraag: ‘Maar Teun, wat vind jij daar dan van?’ Wat hij daarvan vindt: ‘Als je voelt dat je dit moet doen? Dan moet je dat doen.’ Nou, dat is de hele essentie in één nuchtere, Brabantse klap.