De afgelopen weken waren op zijn minst gezegd niet zo makkelijk voor mij. Dat resulteerde onder andere in het stoppen met de samenwerking met de Nieuwe Balans Energie. Geen makkelijke keuze, maar eentje die voor nu toch echt nodig is. Dikke tip: eerst helemaal bij jezelf (thuis)komen en weten waar je voor staat, voordat je gaat samenwerken op een nieuwe manier. Maar hoe ga je nu door zo’n ingewikkelde of pijnlijke situatie heen? Mijn ervaring: voelen, voelen en nog eens voelen. Hoe rauw het ook is.

Laat de pijn je leiden

Het is niet altijd feest. Voor niemand. En dit hoofdstuk was dus ook geen feest. Eén van de dingen die mij hielp, was om de pijn me te laten leiden. Dus niet pijn lijden of verdrinken in slachtofferschap, maar de leiding nemen over de pijn. Wat in de praktijk vooral betekent om te voelen: waar doet iets pijn? Waarom? Waarom? Nog een keer waarom? Wat kan ik daaraan doen? Zelfreflectie x 10. Mag ik iets loslaten? Kan ik iets vergeven? Kan ik het zachter maken? Is het wel van mij? Veel mensen zijn niet zo’n fan van pijn of donkere stukken en heel eerlijk… ik ook niet. Maar ja, je leert door vallen en opstaan. Zonder donker, geen licht. Je kent het wel. Clichés zijn niet voor niets een cliché. Ook dit soort what-the-f*ck-situaties horen erbij.

Voelen, voelen, voelen

Al eerder schreef ik dat emoties niets meer zijn dan energie in beweging (e-motion). En met die wetenschap ben ik door de afgelopen weken heengegaan. En potverdikke, alles passeerde de revue. Boosheid, teleurstelling, verdriet, ongeloof, ontreddering, valsheid, pijn, een soort rouw, verslagenheid, kortsluiting en onrecht. Ik zeg niet dat dit allemaal emoties zijn, maar het is wel wat er door me heen bewoog. Was dit leuk? Nee. Ging het ook weer weg? Ja. Wat bleef er over? Opluchting, ruimte en steeds meer vertrouwen in mezelf. Soms is er geen enkel trucje meer over en blijft er als enige optie over om erdoorheen te gaan. Te voelen, voelen en nog eens voelen. En dan die gevoelens en emoties niet af te keuren… Want: there is nothing wrong with you.

Ik vind dit niet oké en dat is oké

De grootste blokkade waar ik mee rond heb gelopen, is dat ik mezelf geen toestemming gaf om iets niet oké te vinden. Wat de situatie ook is, maakt niet uit. Als allerlaatste gaat het om gelijk halen. Feit is dat iedereen een eigen grens heeft en bepaalde dingen niet oké vindt. Maar je wil graag ruimdenkend zijn, alles is één-blabla, nuanceren en al snel denk je: ‘Nee joh, dat zie jij niet goed, gek.’ Met als gevolg dat je je eigen gevoel gaat onderdrukken. Want het mag er blijkbaar toch niet zijn. Nou, ik kan je één ding vertellen: dat werkt niet. De echte opluchting kwam pas door te erkennen: ik vind dit niet oké en dat is oké. Zo belangrijk is mijn mening trouwens niet. Maar als ik niet naar mijn eigen gevoel en waarheid luister, wie dan wel? Oftewel: delen is helen.

Bevrijdend

Nu gaat het gelukkig een stuk beter. Vanuit een groter plaatje, brengt deze situatie me écht bij mezelf. Dat is waar het uiteindelijk voor iedereen om gaat. Het leven zit ingenieus in elkaar om iedereen emotioneel lichtelijk onder druk te zetten. Verder weet ik ook niet waarom dit zo is gelopen. Time will tell. Vooralsnog voelt het alsof ik mezelf heb bevrijd van iets beklemmends. Een avondje keihard lachen bij Hans Teeuwen werkte ook enorm bevrijdend. Is zijn humor tja… sociaal gepast? Nee, het is echt super grof. En daardoor heerlijk. Ik hou van die veel te grove, ongepaste grappen en van het ongemak van de mensen op de eerste rij. Wellicht zegt dat iets heel zieks over mij, maar da’s dan jammer. Hoe fijn als alles er mag zijn zonder rem. Als Hans zou gaan schaven aan zijn grappen, dan raakte het kant noch wal. Als je rekening houdt met iedereen, blijft er precies niks over van jouw unieke zijn. Dat is toch zonde? Dus ontken je emoties niet. Voel ze gewoon.

Na regen komt zonneschijn. Na zonneschijn komt regen. On repeat.