Dit artikel gaat over mijn persoonlijke grootste uitdaging: een te groot verantwoordelijkheidsgevoel. Er is niks mis met een bepaalde mate van verantwoordelijkheid. Helemaal niet zelfs. Maar het loopt wel de spuigaten uit als je dat gaat voelen voor heel veel mensen en als dat ten koste gaat van jezelf. Want was energiemanagement niet een hele belangrijke? Ik heb al grote stappen gemaakt. Maar zoals dat gaat met lessen: ze komen terug, inclusief een extra twist. Het leven werkt als een spiraal.

Dit artikel schrijf ik vooral voor mezelf, maar ook voor al die mensen die zich hier in herkennen. Mensen met een burn-out, RSI, of die overspannen zijn en compleet over hun eigen grenzen zijn gegaan. De perfectionisten, workaholics, redders van deze wereld.

Waar komt het verantwoordelijkheidsgevoel vandaan?

Als je met een psycholoog of coach aan de slag gaat, kijk je vaak waar iets vandaan komt. Na veel wroeten komen veel mensen dan tot de conclusie dat het aan hun ouders lag. Aan iets in je jeugd. En hoewel een bepaalde situatie met je ouders iets kan triggeren, zie ik dat nu een beetje anders. Je hebt namelijk zelf gekozen voor dit leven inclusief je ouders. Waarom? Omdat je zo bepaalde zaken kan ervaren, leren en ontdekken. In die zin leg ik de verantwoordelijkheid bij mezelf. Dus als ik al naar de oorzaak ga zoeken, dan kom ik uit bij mijn onderbewustzijn. Patroontjes van jezelf. Vingerwijzen naar een ander daar ben ik niet zo’n voorstander van.

Workaholic en perfectionist

Het grootste deel van mijn werkende leven was ik bloedfanatiek. Daar waar ik op de middelbare school feestend en fluitend door het VWO fietste, ging het echt ‘mis’ op de Hotelschool. Toen ik de eerste week van een module gemist had, omdat mijn zusje een zeer ernstig auto ongeluk had gehad, kreeg ik een gesprek met een mentor of ik nog mocht aanhaken. Als dat niet zo was, dan zou mijn studie met een half jaar verlengd worden. Zij twijfelde of ik die ene week die ik gemist had nog in kon halen en sprak de legendarische woorden uit: ‘Bewijs maar dat je het waard bent en dat je hard kan werken.’ Olie op het vuur. De trigger der triggers. En daar ging ik. Hard werken, presteren, jezelf voorbij rennen. Uiteindelijk kreeg ik een 10 voor mijn persoonlijke inzet. Toen zagen de perfectionist en workaholic in mij het helemaal zitten. Hard werken = beloning.

Eerste functie: vroeg pieken

In mijn eerste baan bij de Jaarbeurs zat ik nog steeds in die modus. Hard werken, mensen ontlasten, nóg meer naar je toetrekken… Jep, echt een klassiek iemand met een redderssyndroom en een te groot verantwoordelijkheidsgevoel. Je voelt ‘m al aankomen. Vijfentwintig was ik toen ik een driedubbele RSI-arm had en niks meer kon doen. Behalve huilen. En ondanks dat ik een uitstekende beoordeling en bonus had gekregen, kon ik nauwelijks de lenzenvloeistof uit een fles knijpen, zo veel krachtverlies had ik. Uiteindelijk zat ik dus maanden mega gefrustreerd en verdrietig thuis. Hard werken = beloning? Uhm… is dat wel zo?

Eigen bedrijf

Toen ging ik voor mezelf werken. Mijn bedrijf had een meer dan vliegende start en groeit tot op de dag van vandaag nog steeds. Keer op keer op keer liep ik tegen mijn eigen grenzen aan. Ik wilde niemand teleurstellen. Voelde me mega verantwoordelijk voor alles en iedereen. Ik veranderde in een soort perfectionistische werk-robot. Totdat mijn lichaam begon te haperen. Ademhalingsproblemen, piepende oren, pijn in mijn rug, ontregelde hormonen. Oftewel: ‘computer says nooo’. Daar heb ik hard aan gewerkt met coaches. Ik heb echt moeten leren om mezelf een uurtje ‘vrij’ te gunnen. Nu gaat dat veel beter en lanterfanter ik er op los. De beslissing om in 2018/2019 op Curaçao te gaan wonen en rustiger aan te doen, was de beste uit ons leven. De dag voordat we in het vliegtuig stapte om aan ons tropische avontuur te beginnen, heb ik een brief aan mezelf geschreven. Een stukje uit die brief vind je hieronder:

Berlicum, oktober 2018
Daar is ‘ie dan… het moment dat ik een periode ga afsluiten. Een periode waarin ik mezelf op werkgebied enorm bewezen heb. Ja, ik kan heel hard werken. Ja, ik kan heel snel goede copy schrijven. Ja, ik kan enorm veel mensen ontzorgen op online gebied. Ja, iedereen mag op mijn leunen. Ik stel niemand teleur. Dat is allemaal gelukt. Grote projecten. Allemaal gelukt. Hoezee!

Maar ten koste van wat?
De tijd is weg. Guus is al bijna 9
Ik heb vaak werk verkozen boven Teun
Ik heb gewoon geen hobby’s
Ik heb roofbouw gepleegd op mijn lichaam
Ik heb ademhalingsproblemen gehad
Ik ben een koningin geworden in het negeren van signalen van mijn lichaam
Ik heb niet optimaal genoten van momenten met familie en vrienden, omdat ik te moe was van het werk of überhaupt niet met mijn hoofd er bij was
Ik ben een workaholic.

Maar wat ga ik dan wel doen?
Dat is een goede vraag. En eigenlijk moet ik mezelf die helemaal niet stellen. Want dingen ‘doen’, dat kan ik wel. Probeer maar eens ‘niks’ te doen. Ik ga weer leren genieten van…. niks. En doen waar ik zelf gelukkig van word, zoals…

Een kopje thee drinken buiten.
Een wandeling op het strand maken.
Een spelletje doen met Guus.
Met Teun bij het zwembad een boekje lezen.
Sporten op een manier die bij me past.
Nieuwe recepten proberen.
De laptop weg leggen. Afsluiten.
Afsluiten… dat is het.

 Dat is wat ik nooit gedaan heb. Ik stond altijd maar aan.
En nu zet ik mezelf uit. En de laptop ook. En daarna zien we wel weer verder.

En zo geschiedde

Het rustiger aan doen, ging op Curaçao goed. Die tijd heeft ons leven veranderd. Maar zoals gezegd: thema’s komen terug. Op dit moment heb ik nog steeds hetzelfde bedrijf en gezin, maar ben nu ook een boek aan het schrijven, heb deze website en werk ik fanatiek aan mezelf. Transformatie op transformatie. De extra twists op mijn grootste uitdaging, zijn er hoor. Don’t you worry. Dus ik kreeg mijn verantwoordelijkheidsgevoel weer voor de kiezen door een toenemende werkdruk. Dit keer was het geen maanden, voordat ik het in de gaten kreeg dat het te veel was. Het ging razendsnel en verre van subtiel. Meteen ‘krak’ in mijn rug en ik kon niet meer rechtop staan. De wereld op je rug dragen, daar is niemand voor gemaakt. Hallo, grote vriend verantwoordelijkheidsgevoel! Daar zijn we weer.

Verdriet over het verantwoordelijkheidsgevoel

Heel kort ben ik in het oude patroon gestapt van vroeger. En snel duwde ik mezelf daar uit. Even heb ik intens gevoeld hoe dat was: hard werken, je verantwoordelijk voelen voor alles, je schuldig voelen en al die dingen. Maar ik weet ook heel goed: ik ben niet terug bij af. Ook al kan het soms eventjes zo voelen. Dit keer heb ik sterk het gevoel dat dit grote verantwoordelijkheidsgevoel vooral op mijn pad terugkomt, zodat ik kan verwerken wat ik mezelf heb aangedaan. Ik voel vooral het verdriet wat er mee gepaard gaat. En dat ik dit nooit meer wil doen op deze zelfdestructieve manier. Nog niet voor 10 miljoen en 3 bitcoins. Volgens mij is het de hoogste tijd dat ik het mezelf vergeef.

Voor jou

Dit is een heel persoonlijk verhaal en ik schrijf ‘t niet om te laten zien: ‘Kijk eens hoe goed ik het doe’.I k schrijf het voor mezelf, maar ook omdat ik dezelfde typetjes als ik om me heen zie. Bij vrienden en vriendinnen. Bij collega’s. Zelfs bij kinderen. En niet alleen bij vrouwen. Ook bij mannen die keihard werken en zichzelf voorbij rennen, omdat we denken dat het zo hoort. Zich te verantwoordelijk voelen voor hun gezin of werk. Lieve mensen, zorg gewoon goed voor jezelf. Wees lief voor jezelf. We zijn onze carrière, maar ook het leven veel te serieus gaan nemen. Doe gewoon waar je zin in hebt, niet zoveel denken en relax. We zouden hier toch al nooit levend uitkomen. Beetje zonde om niet te genieten van de tijd die je hier hebt.

Als je niemand wil teleurstellen, stel je altijd iemand teleur… en dat ben jij zelf. Dat is best zonde, toch? Dus zeg maar dag met je handje tegen het verantwoordelijkheidsgevoel.