Na het bijwonen van het busongeluk, wimpelde ik de politieagent vakkundig af, toen hij zei: ‘Als je slachtofferhulp nodig hebt, bel dan dit nummer.’ Maar nu vermoed ik dat hij tóch een puntje had. Laten we vooropstellen dat ik best wel een aversie heb tegenover slachtofferschap. Maar iets in de vorm van hulp, heb ik toch echt wel nodig.

Onderschat

De klap van het meisje tijdens het ongeluk met de bus had me harder geraakt dan ik had gehoopt. Maar eigenlijk gaat het niet per se om mijn rol in dat ongeval. Deze klap in het nu raakte een klap uit het verleden. Heb de afgelopen week in alle geuren en kleuren het ongeluk van mijn zusje herleefd. En alhoewel zij dit moest ondergaan, is het voor naasten verschrikkelijk. Ik heb het met al mijn goedbedoelde grootmoed onderschat. En nadat ik een aantal keer paniek had in de auto en in ene doodsbang was, besefte ik me dat het voor mij geen optie is om te ‘wachten’ totdat het beter gaat. Al heel snel realiseerde ik me dat EMDR zou kunnen helpen.

Terug naar de worst cases

Zo mocht ik als voorbereiding op de EMDR terug naar alle worst cases. Het moment dat je gebeld wordt met het nieuws. Dat je hoort wat iedereen heeft die erbij betrokken is en in welk ziekenhuis ze liggen. Behalve… van je zusje en haar toenmalige vriendje. Geen nieuws is goed nieuws, gaat dan niet op. Het zien van mijn zusje op de brancard. Ik bespaar je dit. Het bellen naar je vader en het mee opvangen toen hij haar niet herkende. Pfffff… ik was er deze week goed ziek van. In heel mijn lijf kon ik deze spanning voelen. Van top tot teen. Maar vooral in mijn buik (munne zonnevlecht in de knoop, witte wel?) en nek. Toen ik ermee bezig was om het op te schrijven, besefte ik me dat ik toen bevroren ben. Althans: een stukje van mij is toen bevroren. En blijkbaar is nu het moment om te ontdooien. Goed bewaard gebleven.

Such is life

Natuurlijk ben ik niet blij met deze situatie. Desondanks voel ik me gedragen en gesteund dat dit het juiste is: om hier doorheen te gaan. In het andere artikel schreef ik al over 7-7 en die synchroniciteit die gaat maar door. Als je denkt dat je alleen maar ‘aligned’ bent als jij je goed voelt, dan is dat een grote misvatting. Ik geloof dat je aligned bent als je extreem eerlijk bent naar jezelf. Zo vroeg ik me ook af waarom de een het wel overleeft en de ander niet. Waarom gebeuren dit soort dingen? En vandaag zag ik eerst weer een auto met 77 en toen kwam het liedje ‘Such is life’ op de radio. Van de begrafenis van Harrie. En ik voelde het… zo is het leven. Om vervolgens tijdens dat liedje nóg een auto te zien met 77. En nog een. En nog een. Gewoon om het af te toppen. Een mooie show-off van Harrie. (Lieve mensen, we zijn écht nooit alleen.)

EMDR

Nu kun je je afvragen: waarom deel je dit allemaal? Maar ik geloof dat ik niet de enige ben die al jaren rondloopt met een groot, niet verwerkt trauma. Het is nooit, maar dan ook nooit te laat om er iets mee te doen. En EMDR is niet zweverig, het is ‘gewoon’ een techniek. Het kan je helpen iets zwaars wat je met je meedraagt te verwerken. Misbruik, een heftige scheiding, ongeluk, ziekte (of ziekte van een naaste), gepest worden of hoorde zelfs dat iemand EMDR had toegepast van de gevolgen van een huilbaby… Het is geen wedstrijd wiens trauma het ergst is; als jij er last van hebt, doe er dan iets aan. Want je hoeft niet rond te blijven lopen met dit soort dingen. Leuk als je het allemaal lekker kan relativeren, maar meestal is dat slechts de halve waarheid én een overlevingsstrategie. De rest van de waarheid is vakkundig weggestopt of compleet bevroren. But… you’re worth melting for.

Such is lifeFeelin’Beautiful lifeI see itI’m making changes nowOpen up the doorAnd I will be hereI am hereSeems like I, been waitingHeld in tightI’m achingI’m seeing clearly nowWipe away the tearsAnd I will be freeI am free