Al een tijdje schreef ik niet meer zoveel over de ziel, zielsplannen en soul mates. Ik zat vooral gewoon in de menselijke ervaring van alles. Dat is uiteindelijk waar we hier mee te maken hebben. Het voelt een beetje als een dikke vinger naar de schepping om overal als een neutrale ziel boven te zweven. Je mag ook gewoon mens zijn. Maar als ik vastloop of er is iets confronterend, dan betrek ik ook het perspectief van de ziel erbij. Om ruimte te creëren.

Sprookje van de dood

Vorige week was een vriendin op mijn kantoortje en bekeek mijn boekenplank. Er staan boeken van Christina von Dreien, Michael Pilarczyck, Lorie Ladd, Kelly Weekers en meer. Ze vroeg: ‘Wat is een aanrader?’ Eerlijk gezegd zijn bovenstaande schrijvers niet toegankelijk voor iedereen. Het enige boek wat ik zou aanraden, is ‘Het Sprookje van de dood’. Deze verhaallijn én het boek kwam vanmorgen bij Claire van den Heuvel ook aan bod. Vast geen toeval. Dus dit boek verdient een vermelding. Kort door de bocht: je wordt meegenomen in de reis van de ziel. Van boven naar beneden. Als je als ziel wil leren om te vergeven, dan heb je iemand nodig die jou als mens iets ‘aandoet’. De mensen die jou het meest triggeren in je leven (dat kan je partner zijn), leren jou de mooiste én moeilijkste lessen. Het boek laat je het perspectief van de ziel begrijpen en bovenal voelen.

Met zachte ogen kijken

In plaats van vingerwijzen naar andere mensen, kun je leren om met zachte ogen naar een ander te kijken door het perspectief van de ziel mee te nemen. Het zijn ‘slechts’ rollen. Je leert elkaar iets. Je gunt elkaar een levensechte ervaring. Stel dat je onderdeel bent van een team op je werk, maar je hebt één collega eentje die er ogenschijnlijk niet bij past. Altijd tegendraads, overal tegenaan schoppen en de sfeer verpesten. Dan zou je kunnen denken: ‘Wat doet deze persoon hier? Dit is een foutje.’ Maar een foutje is het allerminst. Deze irritante collega zorgt ervoor dat de rest kan ervaren hoe het is om verbonden te zijn en je onderdeel te voelen van een ‘clubje’. Je weet dit, juist omdat je hebt ervaren hoe het is om je niet verbonden te voelen met iemand. Een ziel leert door tegengestelden te ervaren. Hoe weet je wat leuk is? Door te ervaren wat niet-leuk is. Kortom het principe van dualiteit.

‘What am I not seeing here, what I do see over there…’

Perspectief van de ziel

Op dit moment is er niet specifiek één persoon in mijn leven die me triggert. Was dat maar zo. Dat was overzichtelijk geweest. Het zijn er lekker veel, in alle hoeken van de samenleving. Ook totaal onbekenden. De staat van zijn die momenteel overheerst is: enigszins gefrustreerd. Dat heeft natuurlijk niks met die andere mensen te maken, maar alles met mezelf. Wat zou mijn ziel dan willen leren? Op sommige momenten meen ik dat ik nieuwe doelen nodig heb, mijn ‘purpose’ moet weten en een nieuwe opleiding moet doen. Dat die vervulling het antwoord is. Kortom: ik ben nu niet goed genoeg. Maar het enige wat volgens mij écht waar is, is dat ik mag leren om tevreden te zijn met wie ik ben. Met waar ik nu sta. Met wat is. Daar rust in te vinden en de lichtheid te ervaren. En andere mensen te laten. Gewoon in het nu zijn. Ahhh, nee toch hè…

In het nu zijn

Als mijn hoofd en innerlijke perfectionist ergens een hekel aan hebben, dan is het wel aan in het nu zijn. Ons ego beweegt moeiteloos naar de toekomst: om daar vanalles te eisen of worst-case-scenario’s te bedenken. Of je vliegt zo weer terug naar het verleden, om daar lekker depressief over te doen. Of je hoofd gaat zich bemoeien met andere mensen of situaties. Dat is vaak een welkome afleiding. Maar in het nu zijn? Wat heeft je ego daar te doen? Weinig. Dus haalt die alles uit de kast, om je daarvan weg te houden. Want in het nu zit de flow, het leven vanuit je hart, liefde en magie. Het nu is, zoals liefde gewoon is. Het is de plek waar een perfectionist werkloos is. Het is de plek waar controle niet bestaat.

Acceptatie

Voor mezelf zit een deel in de acceptatie en meeveren. De ene keer zit je vastgedraaid in de krochten van je hoofd. De andere keer ben je in flow. Het één is niet beter dan het ander. We zitten in een tijd waarin we bewegen naar meer leven vanuit het hart en je intuïtie. Maar je kunt die overstap niet in één keer maken. Dat kan niet. Voor alle perfectionisten op de achterbank: DAT KAN NIET. Zelfs al lees je alle boeken van Eckhart Tolle van voren naar achter en van achter naar voren. Al begrijp je het principe ego en hart volledig; deze weg kent géén keiharde finish of einddoel. Je bent er nooit, maar tegelijkertijd ben je er altijd. Het is een gevoel van oneindigheid. Iets waar je hoofd radeloos kan worden, maar het is bekend terrein voor je ziel. Het is. Punt.