Een tripje naar Ibiza bracht mij niet wat ik er van had verwacht, maar blijkbaar wel wat ik nodig had. Toch maar weer eens die real-life experience dat we als mens extreem ver van onszelf afstaan. Niet dat ik ‘t allemaal weet, een heilige ben of daar zonder oordelen rondliep. Integendeel.

Pluk de dag? Echt niet!

Het begon al op de heenreis. Nee, dat zeg ik verkeerd. Het begon al ruim vóór het tripje. Ik was al een paar keer op Ibiza geweest, dus ik wist dat het druk kon zijn. Sommige strandtenten en restaurants hebben we een paar maanden voor vertrek al gereserveerd. Compleet tegen mijn nieuwe pluk-de-dag-voel-in-het-moment principes in. Goed, op Eindhoven Airport was het net zo’n chaos als op Schiphol. Vage situaties met banden die niet werkten, een soort fuik naar de controle en uiteindelijk leek alles oké te zijn. Hetzij extreem druk, met wat bijkomende stress. Maar het was niet oké, er was namelijk geen personeel om de koffers in het vliegtuig te doen. Dit resulteerde in 1,5 uur stilstand. Op je vliegtuigstoeltje. Opgekropt: letterlijk en figuurlijk. En de kleine kinderen jankten alle ellende eruit die iedereen voelde. Wat niet per se voor verlichting zorgde.

Het lot

Het lot trakteerde mij op een gezin achter me waarbij moederlief alles hardop benoemde. Het ging veel over poep en plas, over hoe laat ze de volgende dag naar het strand zouden gaan. Eigenlijk ging het nergens over, maar ze ging wel rechtop staan en praatte heel luid. Dat had niet gehoeven, maar moeder had geen headset voor de kindjes. Dus het kost ook wat moeite om over twee tablets met vol volume open heen te tetteren. En daar zat ik: ‘Jij bent niet beter. Alles mag er zijn. Adem in. Adem uit. Van binnen is alles goed.’ Hielp dit? Nee. We kwamen dus zelf al niet zo relaxed uit het vliegtuig.

Knaldrang

Goed, op Ibiza hadden we zelf de cruciale vergissing gemaakt om in het turbulente zuiden te verblijven. Ik zag mensen kotsen, op hun achterhoofd vallen, met hun tanden knauwen van de drugs (in het daglicht). En ach ja, can happen. Maar bovenal hing er een soort we MOETEN knallen vibe. Fomo in zijn hoogste soort. Alles moet NU gebeuren. Er hing een hele opgefokte sfeer bij veel mensen, gasten, personeel en iedereen. En poh, dat ging mij niet in de koude kleren zitten. Geen enkel trucje werkte. Loskoppelen van een morfogenetisch veld? Failed. Het knopje aanzetten: ik vind alles normaal? Werkte niet. Alles doorvoelen? Done. Ik werd er verdrietig van, boos en zeker ook geïrriteerd. Nu heb ik zelf de Hoge Hotelschool gedaan, maar er is mij niet geleerd: je moet rennen voor je gasten. Een beetje snelwandelen? Oké. Maar mensen waren aan het rennen en sprinten in de bediening. Sprintjes trekken met bakken vol ijs en drank. Complete onrust.

Het deed mij beseffen dat een groot aantal mensen iets tegen-natuurlijks aan het doen was. Namelijk: alles als een bezetene inhalen. Maar je kunt tijd niet inhalen. Je kunt verloren omzet niet inhalen. Je kunt de drank en drugs die je ‘gemist’ hebt, niet tegelijkertijd gebruiken. En je kunt feestjes die je niet hebt kunnen vieren, niet inhalen. Lieve mensen, doe nou eens rustig aan.

Dat gezegd hebbende, is het niet overal op Ibiza zo hectisch en zijn er prachtige mensen en plekjes. Het eiland zelf is sowieso een plaatje. Ik raakte aan de praat met een masseur (super fijne massage gekregen als cadeau van lieve vrienden) en zij bevestigde wat ik voelde. Ze zei: ‘Ik weet niet wat er aan de hand is met de mensen die hier komen. Iedereen lijkt de weg kwijt te zijn en alles is heftiger dan het was. People are crazy.’

‘Spiritualiteit = licht & liefde’

Het lot was scheutig en trakteerde me op de terugvlucht met drie kakelende vriendinnen achter me. Met een bekakt accent. Dit keer was ik goed voorbereid, met gedownloade items op mijn telefoon en oortjes. Maar de noise cancelling mocht niet baten. Ik mocht de hele reis luisteren naar deze vrouwen. Ze bekritiseerden een vriendin die met spiritualiteit bezig was. ‘Hou toch op, zeg. Zo licht en liefde ziet ze er nu niet uit.’ Ehm, hoezo denken mensen dat spiritualiteit dat is: licht en liefde? En ook gehoord: ‘Ik vind dat ze gewoon een echte baan moet zoeken. Hup, werken.’ En een half uur daarna zeiden ze zelf teleurgesteld: ‘Ik had een antwoord willen vinden over wat ik nu moet doen met mijn job op Ibiza. Maar Ibiza gaf me helemaal niks van inzicht.’ Tja, stiekem bewandelen we allemaal een beetje een spiritueel pad. Maar, oh wee om het zo te noemen.

Mijn andere helende reis naar Ibiza

Ik weet dat ik zelf in 2015 compleet overwerkt een paar dagen naar Ibiza ging. En dat ik had bedacht dat een paar dagen relaxed op een ‘magisch’ eiland zou helpen. Ik kreeg in het vliegtuig al oorontsteking. Luisteren naar mijn lichaam kwam me toen nooit goed uit. Tja, zo werkt het niet. Is het een prachtig eiland? Ja! Maar een eiland geeft jou geen antwoorden. Een eiland (of vakantie) geeft je geen ontspanning. Dat geef jij jezelf. En die antwoorden zitten allang IN jou. Het kan zomaar zijn dat je de inzichten waar je zo naarstig naar op zoek bent, gewoon vindt in je eigen tuin of eigen bed. Ik was vooral heel blij om thuis te komen. En dat is een mooi inzicht: dat ik super in mijn element ben. Gewoon thuis. Zelfs als het regent. Voor dat gevoel van innerlijke rust? Daar had ik een aantal jaren direct voor getekend.

En als extra inzicht: had ik dit rottige gevoel kunnen voorkomen? Nou, misschien waren mijn verwachtingen niet helemaal reëel. Maar eigenlijk verder niet echt. Soms zijn er namelijk geen energetische trucjes om iets te fixen. Dan zijn er gewoon bijzonder veel prikkels en triggers. En wat blijft er dan over? Door de situatie heengaan. Alles voelen wat je voelt. Leuk hè, dat mens zijn?