Hoe ik in een dag van een blij ei toch veranderde in scrambled eggs. Een verhaal wat ik eigenlijk alleen maar schrijf voor mezelf. Maar toch deel, want delen = helen.

Blij ei

Vanmorgen reed ik in de mist naar Veghel. Ik voelde me heel goed. Even een beetje angstig, want mist in de auto is niet per se mijn ding. Maar ik dacht: ‘Het is oké. Rustig rijden. Afstand houden. Als het misgaat, dan gaat het nooit heel erg mis.’ Al snel vergat ik mijn angsten en was het een grote disco in mijn auto. Ik besefte me hoe goed ik me voelde. Ik keek om me heen in andere auto’s en zag zure gezichten. Zelf was ik aan het zingen en dansen. Ik voelde me vol gezonde levensenergie (geen adrenaline) en dat vond ik knap, gezien de drukke periode waarin ik zit. Een ‘blij ei’. Zo omschreef ik mezelf letterlijk.

Mijn zusje

De werkdag verliep fijn en alles liep op rolletjes. Een heerlijke werkdag samen met mijn zusje. Mijn zusje… die al drie keer bijna dood is geweest. Ze heeft een heel heftig auto-ongeluk gehad waar nog meer van onze vrienden bij betrokken waren. Absoluut mijn grootste trauma: haar zien met een schedelbasisfractuur en al die andere breuken. Als verantwoordelijke zus kwam mijn nachtmerrie uit. Brrr… Je meent toch dat je dit allemaal wel lekker verwerkt hebt. Nou, da’s twijfelachtig. Maar ik ben heel blij dat ze er nog is. En heb met eigen ogen mogen zien hoe sterk een lichaam kan zijn, als het je tijd nog niet is.

De bus en het meisje

Na de fijne werkdag reed ik in Middelrode achter de bus en in ene hoor ik: “Paf.” En ik dacht: “Wie gooit er nou kleren en schoenen voor de bus?” Want ik zie iets door de lucht vliegen. Het is een meisje van 16. En ik ben de eerste auto erbij. Als een wonder waren er nog andere mensen die al snel bij haar kwamen zitten. Ik zag al meteen haar schedelbasisfractuur en ik belde 112. Traumahelikopter, ambulance erbij en veel politie. Al leek dat voor mijn gevoel heel lang te duren voordat die er waren (perceptie). Nog voordat de ambulance er was, kwam ook haar vader erbij. De nachtmerrie. Ik wist hoe hij zich voelde. En waar ik kon, keek ik mensen recht in hun ogen aan en heb ik intuïtief compleet onbekende mensen aangeraakt. Hier blijven. Blijf in je lichaam.

Slachtofferhulp

Na een gesprek met de politie, zei de agent: “Jij lijkt mij een hele sterke vrouw, maar als je het nou toch niet los kan laten, neem dan contact op met slachtofferhulp.” Lief. Maar gelukkig heb ik hele fijne mensen om me heen die op alle lagen er voor mij kunnen zijn. Want ik besefte me al meteen: haar klap raakt ook de klap van mijn zusje. Zijn nachtmerrie is mijn nachtmerrie. Mijn lichaam shakete daarna en nu nog steeds. Het is oude weggestopte angst én de spanning van nu die loskomt. Nu, vandaag de dag, kan ik dit wel voelen in plaats van in een overlevingsmechanisme schieten. Want tijd heelt precies NUL (emotionele) wonden. Maar het voelen van wat iets met je doet, heelt wel. En nu voel ik me even scrambled eggs in plaats van een blij ei. En dat is oké.

“Tijd heelt precies NUL wonden.”

Lucky number 7?

En zo kan een dag lopen… Je hebt nooit een garantie op je gezondheid of op een zorgeloze dag van morgen. Ik hoop vanuit mijn hele hart dat ze het redt. En dat ze net zo herstelt als mijn zusje. Haar vader zei nog: ‘Ze is geboren op 7-7-2007. Een geluksdag, maar dit is al haar tweede ongeluk.’ Net als mijn zusje. Ook twee auto-ongelukken meegemaakt. Nu is 7 ook mijn geluksgetal, maar 7-7 is eveneens de datum waarop we afscheid hebben moeten nemen van Harrie, buurjongen, ex-vriendje en DJ in ’t Hart. Dus ja, het is allemaal zo dubbel. Joh… wat dit allemaal wil zeggen? Ik heb geen idee. Het leven is er niet om begrepen te worden, maar om te leven en te beseffen dat alles, maar werkelijk alles, met elkaar verbonden is. En leven bestaat niet zonder dood. En geluk niet zonder ongeluk. Dat is ons lot als mens.

Update 27 oktober: na wat speurwerk, kwam ik contact met haar moeder. Het meisje is gelukkig stabiel.